فى الاسلام » و « نيازنامه » ) اقدام كرد و به رفع اختلافات پرداخت و يك رسالهء ديگر به نام « رقيمة الوداد الى مدير الاتحاد » بر رسالات خود اضافه كرد . محمود احمد عباسى در سال 1935 م مبادرت به نوشتن كتابى كرد و مولانا در پاسخ آن « سرمه چشم عباسى » و « آفتاب صداقت » نوشت . همچنين در سال 1935 م كتابى از او به نام « القول الجميل فى التوراة و انجيل » از طرف مؤيد العلوم مدرسة الواعظين لكنهو منتشر شد كه موضوع تحريف تورات و انجيل را ثابت كرده است . محمد عسكرى فردى كثير العيال و نحيف و نزار بود ، ولى در عين حال به خدمات دينى ادامه داد . سرانجام بعد از يك‌عمر طولانى در 27 فوريه 1962 م / مطابق با 21 رمضان 1381 ه ق درگذشت . محمد على مشهدى 945 ه ق / 1538 م محمد على مشهدى در زمان سكندر لودهى از مشهد مقدس وارد هند شد و در دهلى سكونت گزيد . وى فردى عالم و زاهد بود و مردم به او گرايش پيدا كردند . مقبرهء او در نزديكى منار قطب و دروازه علايى دهلى است . محمد على در آن زمان به نام « امام على مشهدى » شهرت داشت و مزارش به نام « درگاه امام ضامن » مشهور است . على اصغر حكمت ، سفير ايران در هند دربارهء مقبرهء او چنين مىنويسد : در جنب منار قطب الدّين ايبك نزديك دروازهء بزرگ علايى مقبره‌اى موجود است متعلق به يكى از سادات شيعه به نام امام محمد على مشهدى . « اين مقبره به درگاه امام ضامن معروف است و نيز وى به « سيد حسينى پاىمنار » مشهور بوده است . صاحب قبر در زمان سكندر شاه لودهى از مشهد مقدس به هندوستان آمده و در دهلى اقامت اختيار كرده است . مقبرهء او در حجرهء مربع بسيار ظريفى است كه به امر خود او در حيات او از سنگ مرمر ساختمان شده و بعدا در آنجا مدفون گرديده است به سال 944 هجرى و بر سر در ورودى آن اين كتيبه به فارسى منقوش است : بسم اللّه الرحمن الرحيم وظيفهء حمد و دعايى كه مجاوران حظيرهء قدس و ساكنان روضهء امن به آن قيام نمايد ( كذا ) نثار خداوندى كه مقربان درگاه او دنيا و آخرت و نقد جان و آب و گل را صرف بارگاه او فرموده و درود وافره و تحيات متكاثره به مشهد معطر و حظيرهء منوّر شفيع روز